Dom, który pachniał matchą

Niektóre wspomnienia trzymają się zapachu mocniej niż obrazu. W domu, w którym dorastałem, na kuchennym parapecie stał zawsze mały, ciemny pojemnik — nie pamiętam dokładnie, kiedy się tam pojawił, pamiętam za to, że w pewnym okresie matcha stała się w tym domu czymś stałym, a nie okazjonalnym.

Zapach, który z tego pojemnika wydobywał się przy każdym otwarciu, był trawiasty, lekko słodki, z nutą, którą dziś rozpoznaję jako świeżość — choć wtedy nie miałem słowa, żeby to nazwać. Wiem tylko, że kuchnia pachniała inaczej w te dni, kiedy ktoś przygotowywał matchę, niż w te, kiedy nie.

Dom nie pachnie wydarzeniami. Pachnie powtarzalnościami.

To nie było nic uroczystego — nikt nie siadał do formalnej ceremonii, nie było w tym żadnych zasad poza jedną: robić to tak samo, prawie bez myślenia, jak część porannej rutyny obok parzenia kawy czy otwierania okna. Właśnie ta zwyczajność sprawiła, że zapach zapadł w pamięć głębiej niż niejedno wydarzenie z tamtych lat.

Dziś, gdy sam otwieram puszkę matchy w swojej kuchni, ten sam zapach wraca na ułamek sekundy do tamtego domu, zanim wrócę do teraźniejszości. Nie szukam w tym nostalgii na siłę — po prostu zauważam, że pewne rytuały przechodzą między miejscami i latami w sposób, w jaki nic innego nie potrafi.

• wspomnienia
• dom
• esej